Hoe gaat het met je? – Tijd

IMG-20161202-WA0017

‘Hoe gaat het nu met je?’ Een vraag die (gelukkig) nog geregeld gesteld wordt. Antwoorden is meestal geen probleem. Heb ik geen tijd, of geen puf voor een persoonlijk antwoord, dan voldoet ‘Goed, naar omstandigheden’. Maar vaak vertel ik wel meer.

Inmiddels ben ik erachter dat rouw niet 1 grijs, gapend gat is. Rouw heeft zoveel gezichten. Zoveel fases. Een periode van gigantische vermoeidheid die ineens los komt, of een periode van relatieve rust. Een periode van veel condoleancebezoek, een periode van minder. Soms loopt het verdriet langzamerhand op, schuurt, wringt, totdat het eruit komt. Dat zijn ‘Meesdagen’. Op die dagen is het belangrijk het verdriet er uit te gooien, te huilen, soms naar zijn graf te gaan, vrienden of familie op te zoeken. Even van me af te praten.

Gisteren was het een half jaar geleden dat Mees verongelukt is. Afgelopen nacht het moment dat hij 6 maanden geleden overleed. Vraag je me naar gebeurtenissen die daarvoor plaatsvonden, dan denk ik: ‘hé, is dat nog maar zo kort geleden? Voor mijn gevoel ligt er een mensenleven tussen. Het geeft ook aan dat de tijd doorgaat…

Die tijd… die tikt hardvochtig door. Drijft een steeds grotere wig tussen mij en mijn eerstgeboren kind. Maar ook: De tijd die een zachte deken tussen mij en het grote verdriet vlijt, dat verdriet dat door de tijd heel langzaam wordt versluierd. Zo dubbel…

Gisteren was ook de dag dat Mees’ neven hun 12e en 14e verjaardag vierden. Door het verzetten van de tijd waren we een uurtje later dan normaal. Dat zou vroeger echt niet gebeurd zijn! Mees zou de dag ervoor de onderhandelingen al geopend hebben of we niet eerder hadden kunnen gaan en later thuis hadden kunnen komen. Want de tijd met zijn neven was altijd te kort.

Laatst werd ik aan het denken gezet over de glans van mijn leven. De glans is er niet af, wel is die veranderd. Van sprankelend, licht en luchtig is die opgeschoven naar parelmoer. Zacht glanzend met evengoed prachtige lijnen en kleurschakeringen. Licht en donker. Meer divers. Mijn leven heeft zich verdiept. Tegenwoordig gaat het (nog meer) ergens over. Bijzaken worden minder relevant, er moet overleefd worden, er moet geleefd worden! In een gesprek kom je sneller tot de kern. Ik laat mijzelf aan mensen zien, mensen laten zich meer aan mij zien. Ik word daar blij van en het stemt me dankbaar.

Mensen twijfelen soms om die vraag, ‘Hoe gaat het nu met je?’ te stellen. Omdat het zo niet te bevatten vreselijk is wat er gebeurd is met Mees. Dat je zo plotsklaps afscheid moeten nemen van je kind. Maar wanneer je die vraag stelt, vertel je mij, vertel je ons: ‘Ik zie je, ik weet van je verdriet en ik leef met je mee’. Door het stellen van deze vraag vertel je dat Mees, en wij, niet vergeten zijn. In al zijn eenvoud dus een heel waardevolle vraag om te stellen!

 

 

Advertenties

Christmas in Heaven

unadjustednonraw_thumb_4385

Op een rustige zondagmiddag kwam er zo maar een ons onbekende vrouw bij ons aan. Zij gaf ons dit gedicht, met liefde en zorg in een lijstje gestopt en met de opmerking erbij: ‘Wij kennen mensen in een vergelijkbare situatie die hier zoveel aan gehad hebben. Ik moest dit gewoon komen brengen.’ Het gedicht heeft mij iedere keer dat ik het lees weer tot tranen toe geroerd, en het doet mij zo goed. Bedankt! Hieronder een Nederlandse vertaling.

De komende dagen zullen voor ons misschien niet makkelijk zijn maar ik heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen. Iedereen fijne, gezegende dagen gewenst en alle goeds voor 2017!

 

Christmas in Heaven

Wanda Bencke

 

I see the countless Christmas trees around the world below

With tiny lights, like Heaven’s stars, reflecting on the snow

The sight is so spectacular, please wipe away the tear

For I am spending Christmas with Jesus Christ this year.

I hear the many Christmas songs that people hold so dear

But the sounds of music can’t compare

with the Christmas choir up here.

 

I have no words to tell you, the joy their voices bring,

For it is beyond description, to hear the angels sing.

I know how much you miss me, I see the pain inside your heart

But I am not so far away, we really aren’t apart.

 

So be happy for me, dear ones, you know I hold you dear.

And be glad I’m spending Christmas

with Jesus Christ this year.

 

I sent you each a special gift, from my heavenly home above.

I sent you each a memory of my undying love.

After all, love is a gift more precious than pure gold

It was always most important in the stories Jesus told.

Please love and keep each other, as my Father said to do

For I can’t count the blessing or love he has for each of you

So have a Merry Christmas and wipe away that tear

Remember, I am spending Christmas

with Jesus Christ this year.

 

 

Kerstmis in de hemel

door Wanda Bencke

 

Ik zie de talloze kerstbomen van de wereld hieronder

Met kleine lichtjes, als hemelse sterren, reflecterend in de sneeuw

Het zicht is zo spectaculair, alsjeblieft, veeg weg die traan,

Want ik vier Kerstmis met Jezus Christus dit jaar.

Ik hoor de vele kerstliederen die mensen zo dierbaar zijn,

Maar de klanken van die muziek zijn niet te vergelijken

met het kerstkoor hier.

 

Ik heb geen woorden om je te vertellen, welke vreugde hun stemmen brengen,

Want het is voorbij iedere beschrijving, om de engelen te horen zingen.

Ik weet hoeveel je me mist, ik zie de pijn in je hart

Maar ik ben niet zo ver weg, we zijn niet echt uit elkaar.

 

Dus, wees gelukkig voor mij, geliefden, je weet hoe dierbaar je me bent.

En wees blij dat ik Kerstmis vier met Jezus Christus dit jaar.

 

Ik stuur jullie elk een speciaal cadeau, van mijn hemelse huis hierboven.

Ik stuur je een herinnering van mijn nooit voorbijgaande liefde.

Immers, de liefde is een geschenk kostbaarder dan zuiver goud

Het was altijd het belangrijkste in de verhalen die Jezus heeft verteld.

Houd van elkaar en zorg voor elkaar, zoals onze Vader zei te doen

Want ik kan de zegeningen van liefde niet tellen die Hij heeft voor ieder van u.

Dus heb een vrolijk kerstfeest en veeg weg die traan

Want vergeet niet, ik vier Kerstmis

met Jezus Christus dit jaar.

 

Lieve mensen, bedankt!

unadjustednonraw_thumb_414c

Lieve mensen,

Wij danken iedereen voor de overweldigende hoeveelheid belangstelling, mooie woorden, prachtige bloemen, fijne brieven en kaarten die wij mochten ontvangen na het overlijden van onze geliefde zoon, broer, kleinzoon, neef en vriend:

Mees van de Ridder

De lege plek blijft nog moeilijk te aanvaarden, maar zoveel betrokkenheid verzacht het verdriet en vergroot de moed om verder te gaan.

Hierboven een standaard dankadvertentie van internet geplukt. Tegelijkertijd nietszeggend en ook alleszeggend. Deze blog is in plaats van advertenties en kaarten, omdat het voor ons onmogelijk is op iedereen persoonlijk te reageren.

 

Inmiddels is het 9 weken geleden dat onze Mees is omgekomen. Het is hard je kind te moeten verliezen. Het verdriet is zo groot, daar zijn we nog lang niet mee klaar. Soms overvalt het ons.

Na zijn overlijden is er zoveel gebeurd; de indrukwekkende begrafenisdienst, de brief die ons zoveel troostende reacties heeft gegeven; het ervaren van de liefde en betrokkenheid van de mensen om ons heen. Het shirt met de handtekening van Messi, de vlog daarover van Hanni Hanna, de emotionele en troostende kerkdienst aan het einde van het kerkelijk jaar. En ga zo maar door.

Waarschijnlijk zullen alleen diegenen die ook iets vergelijkbaars hebben meegemaakt weten hoe goed het je doet, al die aandacht, kaarten en bezoekjes! We kunnen iedereen daarvoor niet genoeg bedanken.

Neem nu die kaarten. Ik weet voortaan wat voor kaart ik ga sturen aan mensen die een geliefde moeten missen. En ook wat ik erop ga zetten. En welke kaart dat is? Nou, dat maakt dus gewoon niet uit. Witte kaarten met een zwarte of grijze rand met de tekst: ‘met oprechte deelneming’ Een fleurige papegaai, een drijvend bootje, een paarse bloem. Een zelfgemaakte kaart, duur, goedkoop, een briefje uit een kladblok. Wij waren blij met allemaal. Met gedichten, met een eigen verhaal, met: ‘wij hebben hier geen woorden voor!’ met soms alleen een naam en soms zelfs geen naam. Wij waren en zijn blij met en dankbaar voor iedere kaart en iedere tekst!

Net zoals we blij en dankbaar zijn voor alle aanloop van mensen die geduldig ons verhaal (weer) aanhoren. De oude en nieuwe klasgenoten van Mees die gewoon eens aan komen waaien. Het doet ons goed. De ruimte die ik krijg en mag nemen op mijn werk, het geduld en de drive van de mensen die in en om onze stal aan het werk zijn om alles goed te doen voor Wim.

De pannen soep en boerenkool, de schaal sushi. Heerlijk.

We hebben de eerste gezinsverjaardag weer gevierd. Dat werd een feest! Van tevoren hebben we het over Mees gehad. Wat had hij dit feestje gaaf gevonden en wat hadden we hem er graag bij gehad. Wat geeft het een verdriet dat dit de zoveelste keer is dat hij er niet bij kan zijn. En weer het harde besef dat hij er ook nooit meer bij zal zijn. En daarna… hebben we feest gevierd. Want wat zijn we blij en dankbaar dat Fay nu 10 jaar is geworden.

Het verdriet en de feestelijke gezelligheid lopen ineens hand in hand op.

Raar he. We voelen ons gezegend. Door Hem, en alles en iedereen om ons heen. Gedeelde smart is draagbare smart. Zo’n advertentie die je na het overlijden van je geliefde in de krant zet zegt zo weinig. En tegelijkertijd alles.

Lieve mensen, jullie zullen nooit weten hoe goed jullie ons hebben gedaan, en hopelijk nog zullen doen.

Bedankt daarvoor.

Wim en Marieke, Fay en Meri Van de Ridder-van den Pol

 

 

 

 

De nalatenschap van Mees

Mannetje mannetje, wat is iedereen druk met je. Het ongeluk dat jou is overkomen is iedere ouder ‘worst nightmare’. In de krant lezen we niet over: ‘12 jarige jongen verongelukt’, maar over: ‘Mees van de Ridder is omgekomen bij tragisch ongeval’. Alsof de wereld je kende.

Je bent ons mannetje, maar je bent nu ook van iedereen. Zelfs volslagen onbekenden schrijven over je, of schrijven ons omdat ze meeleven. Voor ons heb je er altijd al toe gedaan, maar het is of je er in de wereld om ons heen ook toe doet. Wauw.

Je vader en ik zijn nu ook lid geworden van de onofficiele club van ouders die een kind verloren hebben. Uit alle hoeken komen ze of schrijven ze ons om hum medeleven te betuigen en voor sommigen is die stap enorm groot. Wat een durf en wat een rauw verdriet is er bij sommigen van hen. Over 1 ding is iedereen het unaniem eens: Dit verlies van onze zoon nemen we ons leven lang mee, we zullen iedere dag aan je denken en het leven zal nooit meer zijn zo het was. Dat geeft een dubbel gevoel: ‘Gelukkig, ik zal je nooit vergeten’ maar ook: ‘Zullen wij ooit over het verlies van jou heenkomen?!?’

Je vader en ik hebben samen met de meiden aan jouw sterfbed een afspraak gemaakt. We zullen pal staan voor elkaar, we zullen met elkaar rouwen en elkaar helpen weer uit het dal te stappen mocht het nodig zijn. We zullen elkaar vasthouden en een nieuw, ander leven opbouwen zonder jou. We zullen je nooit vergeten en we zullen je nooit verzwijgen. We zullen weer plezier krijgen in het leven en we bouwen in ons hart een monument voor jou. Maar in ons huis en in ons dagelijkse leven zullen we je laten gaan. Langzaamaan zullen je spullen worden opgeruimd en verdeeld worden en als aandenken weggegeven worden of naar het goede doel gaan. We zullen dozen vullen met alle aandenkens aan jou en die af en toe tevoorschijn halen. En dan ook weer wegbergen. Want op de een of andere manier moeten we weer door met ons leven en dat gaan we ook doen. Hoe… Tsja, dat weet ik ook nog niet. Maar het moet en we gaan het doen.

Fay en Meri missen jou zo erg. Allebei op hun eigen manier. Hun verdriet hakt erin. Maar dan spelen ze ook weer door. Daar nemen je vader en ik een voorbeeld aan. We huilen, hebben verdriet, en gaan weer door.

En dan jouw nalatenschap. Die is groter dan alleen je kleding, boeken, voetbal en ps4.  Jouw nalatenschap is bijzonder. In je leven was je een fijn mannetje met al je plussen en minnen en was ik zo apetrots op wat je al bereikt had. Op hoe je omging met je angsten en de keuzes die je maakte. In je sterven is er iets gegroeid dat groter is. Namelijk vriendschap, betrokkenheid en loyaliteit. De afgelopen week hebben we gezien hoe in een grote uitdijende kring, iedereen, werkelijk iedereen geschokt is door jouw overlijden en gelijk de keuze maakt om niet alleen te zijn. Jouw klas, maar ik durf ook wel te zeggen dat dit voor meer klassen op Groevenbeek geld, is zoveel hechter geworden. Samen rouwen ze. Samen nemen ze je ieder uur mee naar een andere lokaal in de vorm van een kaars en je foto. Samen maken ze een filmpje ter nagedachtenis aan jou, houden een dankdienst en starten een actie om een shirt van Messi te winnen waar jij zo’n enorme fan van was. En eerlijk, ze hebben het nog voor elkaar gekregen ook! Wat een topklas had jij.

Bij Sparta lassen ze alle trainingen op maandag af en op de dag van je begrafenis wordt er bij iedere wedstrijd een minuut stilte gehouden. Vlaggen halfstok en het eerste speelt met een rouwband om in Genemuiden. Daar staat jouw foto ook levensgroot op het scorebord. Rillingen over mijn rug.

Onze vrienden en familie staan pal en zorgen voor ons. Er wordt gekookt, gewassen, geruimd en koffie gezet. Boodschappen gedaan. Iedereen naar eigen kunnen. Maar zij maken het mogelijk dat vele honderden mensen ons thuis de hand hebben kunnen schudden. Net als de melkers. Nog voor we wat konden vragen hadden ze geregeld dat we nergens op aan hoefden te kijken. Alle koeien zijn gemolken en als dat niet zonder slag of stoot ging hielpen ze elkaar. Net als het inkuilen van de mais wat jaarlijks een flink project is. Heel veel mannen stroopten hun mouwen op en gaven hem van jetje.

Je eigen vrienden namen in de kerk op een bijzondere manier afscheid van je. In hun eigen bewoordingen omschreven ze het plezier dat ze met je hadden gehad en schonken je een echte Barcavoetbal.

Door al deze vriendschappen, door al deze betrokkenheid en loyaliteit hebben wij kunnen rouwen.  En neem van mij aan dat dat hard werken is. Gelukkig hebben we deze week hieraan kunnen besteden en ik ben iedereen meer dankbaar dan ze ooit zullen beseffen. Ja Mees, daar ben je dan, veilig in Jezus’ armen. En wij moeten het hier zonder jou doen. Maar je grote geschenk van Vriendschap met inderdaad een hoofdletter V ebt door. Ik word er stil van en zet mijn woorden maar op papier.

Mannetje mannetje. Ik ben je kwijt, hartstikke kwijt. Ik had nog zoveel foto’s van je willen hebben op insta. Nog zoveel was voor je willen wassen. Ik had willen weten wat je zou worden. Ik had… Ik heb niks meer te willen. Ik ben je kwijt. Gelukkig is daar dat doorkijkje naar later; Hij belooft dat jij het nu goed hebt. Daar houd ik mij aan vast. Geen angst en geen frustraties meer. Geen ziek zijn en geen lijden; Maar ook geen knipoog meer naar mij.

Dag vriend.

Je liefhebbende Moeder