Hoe gaat het met je? – Tijd

IMG-20161202-WA0017

‘Hoe gaat het nu met je?’ Een vraag die (gelukkig) nog geregeld gesteld wordt. Antwoorden is meestal geen probleem. Heb ik geen tijd, of geen puf voor een persoonlijk antwoord, dan voldoet ‘Goed, naar omstandigheden’. Maar vaak vertel ik wel meer.

Inmiddels ben ik erachter dat rouw niet 1 grijs, gapend gat is. Rouw heeft zoveel gezichten. Zoveel fases. Een periode van gigantische vermoeidheid die ineens los komt, of een periode van relatieve rust. Een periode van veel condoleancebezoek, een periode van minder. Soms loopt het verdriet langzamerhand op, schuurt, wringt, totdat het eruit komt. Dat zijn ‘Meesdagen’. Op die dagen is het belangrijk het verdriet er uit te gooien, te huilen, soms naar zijn graf te gaan, vrienden of familie op te zoeken. Even van me af te praten.

Gisteren was het een half jaar geleden dat Mees verongelukt is. Afgelopen nacht het moment dat hij 6 maanden geleden overleed. Vraag je me naar gebeurtenissen die daarvoor plaatsvonden, dan denk ik: ‘hé, is dat nog maar zo kort geleden? Voor mijn gevoel ligt er een mensenleven tussen. Het geeft ook aan dat de tijd doorgaat…

Die tijd… die tikt hardvochtig door. Drijft een steeds grotere wig tussen mij en mijn eerstgeboren kind. Maar ook: De tijd die een zachte deken tussen mij en het grote verdriet vlijt, dat verdriet dat door de tijd heel langzaam wordt versluierd. Zo dubbel…

Gisteren was ook de dag dat Mees’ neven hun 12e en 14e verjaardag vierden. Door het verzetten van de tijd waren we een uurtje later dan normaal. Dat zou vroeger echt niet gebeurd zijn! Mees zou de dag ervoor de onderhandelingen al geopend hebben of we niet eerder hadden kunnen gaan en later thuis hadden kunnen komen. Want de tijd met zijn neven was altijd te kort.

Laatst werd ik aan het denken gezet over de glans van mijn leven. De glans is er niet af, wel is die veranderd. Van sprankelend, licht en luchtig is die opgeschoven naar parelmoer. Zacht glanzend met evengoed prachtige lijnen en kleurschakeringen. Licht en donker. Meer divers. Mijn leven heeft zich verdiept. Tegenwoordig gaat het (nog meer) ergens over. Bijzaken worden minder relevant, er moet overleefd worden, er moet geleefd worden! In een gesprek kom je sneller tot de kern. Ik laat mijzelf aan mensen zien, mensen laten zich meer aan mij zien. Ik word daar blij van en het stemt me dankbaar.

Mensen twijfelen soms om die vraag, ‘Hoe gaat het nu met je?’ te stellen. Omdat het zo niet te bevatten vreselijk is wat er gebeurd is met Mees. Dat je zo plotsklaps afscheid moeten nemen van je kind. Maar wanneer je die vraag stelt, vertel je mij, vertel je ons: ‘Ik zie je, ik weet van je verdriet en ik leef met je mee’. Door het stellen van deze vraag vertel je dat Mees, en wij, niet vergeten zijn. In al zijn eenvoud dus een heel waardevolle vraag om te stellen!